Vandaag zag ik deze oude foto’s opnieuw. Ik voelde een steek, een schaduw van schaamte. Niet om het lichaam van toen, maar om wat dat lichaam droeg (dit is geen verhaal over afvallen). Ook een scheut van verdriet. Hoeveel ik bij me hield wat nooit van mij is geweest. Hoeveel ballast ik zag als mijn taak. Hoeveel pijn, verwachtingen, tekorten en verplichtingen ik opvrat, inslikte.


Ik zie nu hoe ik mezelf jarenlang heb overvoerd. Niet met eten maar met lasten die nooit van mij waren. Ik droeg ze uit loyaliteit, uit overleving, uit het oude reflex van het brave kind dat alles oplost.
En toch. Wat ben ik trots op haar die daar staat. Zij hield zich staande in een leven dat veel vroeg. Zij wist nog niet hoe ze zich mocht losmaken. Zij wist niet dat er ruimte bestond die van háár was. Zij was sterk. Veel sterker dan ik toen kon erkennen.
De foto’s van nu laten zien wat loslaten kan doen. Niet door strijd. Geen regime, geen geobsedeerd tellen of straffen. Het is het gevolg van thuiskomen in mijn eigen plek.

Meer mijn eigen plek betekent minder lijf nodig hebben.
Meer energetische ruimte betekent minder fysieke spanning.
Meer waarheid betekent minder gewicht dat nooit van mij was.
Ik heb lagen afgelegd. Wikkels die anderen om me heen hadden gebonden. De wikkels van systemen, families, verwachtingen. De wikkels van moeten. De wikkels van het brave kind, de perfecte vrouw, de betrouwbare werker.
En ja, het is ingewikkeld om te zien wat van jou is en wat je hebt overgenomen. Als je jarenlang herhaalt wat eigenlijk niet klopt, voelt het vertrouwd. Maar vertrouwd is niet hetzelfde als waar.
Ik begeleid cliënten die precies dit tegenkomen. Het moment waarop ze voelen dat ze hun eigen verlangens hebben afgewezen. Omdat ze ooit geleerd hebben dat loyaliteit belangrijker was dan vrijheid. Dat gehoorzaamheid belangrijker was dan ademruimte.

Vrijheid vraagt moed.
Moed om te zeggen: dit stuk is niet van mij.
Moed om wikkels af te doen en te bedanken voor wat ze ooit deden: bij elkaar houden wat dreigde te vallen.
Moed om te kiezen voor wat klopt, ook als het ongepast lijkt.
Dat heb ik gedaan. En ik doe het nog steeds.

Ik draag wat van mij is.
Ik laat liggen wat van een ander is.
Ik trek aan wat klopt.
Ik laat gaan wat mij niet langer dient.
Het was soms zwaar. Ik was zwaar.
Ik nam veel op me omdat ik dacht dat het moest.

Alles wat ik nam vanuit tekort vrat me op. Er zat een schreeuw achter. Eenzaamheid. Onzekerheid. Het idee niet genoeg te zijn.
Nu klopt het.
Het hart klopt.
De richting klopt.

Ik heb mezelf toestemming gegeven om keuzes te maken die goed zijn voor mij. Gezond. Stevig. Vrij. Keuzes die niet gaan over aanpassen maar over thuiskomen.
En dat zie je terug.
In mijn lijf.
In mijn blik.
In mijn energie.
In mijn kinderen.
In mijn leven.

Ik herken de vrouw op de oude foto’s nog steeds. Ik veroordeel haar niet. Ik zie haar als mijn moederlijn, mijn geschiedenis, mijn krachtbron. Sommige eigenschappen heb ik liefdevol meegenomen. Andere heb ik afgeschud omdat ze niet langer passen. Tekort heb ik vervangen door overvloed. Onrust door dankbaarheid.

Dit is geen verhaal over afvallen.
Dit is een verhaal over ontmantelen.
Over onthullen.
Over wikkels afleggen.
Over jezelf bevrijden.
Over durven zien.
De vraag is niet: wil jij dit ook?
De vraag is: durf jij jezelf tevoorschijn te laten komen?
Durf jij te kijken naar wat niet meer van jou is?
Durf jij het gewicht terug te geven dat je jarenlang hebt gedragen?
Durf jij te ademen in de ruimte die daaronder vrijkomt?
Je kunt het.
Iedereen kan het wanneer het moment rijp is.
​
Dit ben ik.
In al mijn vormen.
In al mijn lagen.
In alle gedaantes waarin ik heb geleefd.

​En ik wijs geen enkele versie van mezelf meer af.

Ik heet Françoise en geloof in het delen van wat ik meemaak in de reis genaamd ‘het leven’ en schrijf openhartig over de inzichten die me dit geeft: dat het je mag inspireren.
#persoonlijkegroei #loslaten #familieopstellingen #dragenenzijn #zelfreflectie #transformation #transgenerationeeltrauma #innerlijkwerk #zielswerk #bewustwording #authentiekleven #opjeplek #heling #vrouwelijkheid #krachtvanbinnen #francoisevangerwen

Ik faciliteer (opstellingen) als spaceholder. Wat betekent dat nu? Er is een opsteller; die Stelt op. ik als GZ psycholoog, kijk, voel, resoneer, observeer. Mijn taak is space holding. Wat voor mij betekent; het creëren van een magische energetische ruimte, een veld waar zoveel veiligheid en stevigheid voelbaar is, dat JIJ je in het veld je durft te openen, dat alles er kan en mag zijn. Dat alles wat er komt  gedragen wordt en je dus voelt dat je het niet alleen hoeft te doen. Het is mijn taak om aanwezig te zijn, de bodem, de aarde. Ik ben daar in volle aanwezigheid, stevig geaard en in liefdevolle energie. Ik hoef dus niet zozeer iets te 'doen' ( al schrijf ik mee, neem ik alles in me op).
Ik heb vooral geleerd om aanwezig te zijn; o.a. door de mindfulness training die ik zelf gevolgd heb en daarna vooral door mijn kinderen. Mijn oudste dochter Anna heeft mij dit laten voelen en zien. Uren, dagen, nachten was ik voor haar beschikbaar (en nog).Het werd een kunstvorm; gewoon zijn in alle geduld. Aan haar bedje, met haar, gewoon zijn, niks meer of minder. Ik was er voor haar zonder iets op te lossen, meisje in de doek, uit de doek, mondje aan de borst of niet. Alles was oké. Ik ben er. Ik contain je, alles is oke. Toen volgde Eva, en zij kon in de ruimte ook zijn en ademen en bestaan, en toen kwam Berend en kreeg ook zijn plek. En Sophia binnen 1,5 jaar, en zo creëerde ik plek. Plek voor iedereen en behield ik de mijne.
To contain, uit het engels. Het doet me denken aan de container; ik houd het wel..
​Alles wat er is… Al het mooie en minder mooie. Deze 'presence', het onvoorwaardelijk en écht aanwezig zijn naast de ander is een van de belangrijkste en krachtigste dingen. Ik kan het van niemand overnemen, dragen of beter weten. Ik kan er wel zijn, een veilige bedding, container, of aarde bieden waardoor de ander de weg weer kan vinden of diens plek, en zo werkt het. Mijn moederschap, mijn therapie , de opstelling.
Zodat de ander diens eigen kracht kan hervinden. Zijn eigen antwoorden kan horen. Zijn eigen weg kan ontdekken. Het is de basis van heel mijn aanbod. Wil je dit nu ook eens echt voelen: gun je zelf deze ervaring, ik bied de opstelling aan in een pakket; Intake, 4 gesprekken en een opstelling met een voor en na avond met de groep, JA; dat is echt mini therapie om voor jou een hele waardige plek te geven.

Je plek innemen. In je eigen zone ,in je eigen ’vissenkom’ blijven, van je eigen bord eten, in je eigen bak gaan staan. De verantwoordelijkheid aanpakken voor je eigen leven, je eigen thema’s. En niet focussen op de ander.
Dit is allemaal zo gemakkelijk gezegd
En het is allemaal zo ingewikkeld, omdat het in het leven, in de familie fontein zo dynamisch gebeurt dat we verschuiven van onze plek.

Onbewuste zorgen, of identificatie met anderen.
Zorg voor jezelf, neem dat in handen, en zuiver je eigen ‘space’.
Ik noem de ‘space’ wel eens ‘vissenkom’ 🐟💦
Want als jouw water helder is kan het je helderzien. 🔮 en voelen
Zo kan je ook precies zien wanneer iemand in jouw kom ‘pist of kakt‘
Dan kan je de ander begrenzen of er op aan spreken en vragen naar zijn/ haar eigen kom te gaan. ⛔️
Alle azijnzeikers / schijters en afschuivers (zij die zelf geen verantwoordelijkheid nemen) maken ons ook dik namelijk. Ze schuiven dingen van hun bord in onze ‘kom’ die we helemaal niet willen. Vervuilers.
Ze schuiven het op ons ‘bordje’, ben je niet zo assertief, durf je geen NEE te zeggen dan zit je er maar mooi mee. En ga je het misschien ongewild opeten..
Je mag dat bordje gewoon terug schuiven.
You Don’t have to eat the shit. Hiervan bewust worden, dit gaan herkennen, is heel belangrijk in het proces van bij jezelf komen en afbreken wat je niet meer nodig hebt (balast, ruis, vervuiling, overtolligheid als vet, muurtjes, pantsers). zodat je of in je eigen vorm blijft, of in je eigen vorm komt, afslankt door op je eigen plek te staan.
Do I want to eat your shit?
Dit is wat je kan uitvinden door heel dicht bij je gevoel te komen. Soms door gesprekken vooral door reflectie in jezelf .
Ik doe dat elke dag en voor mij was de familie opstelling niet alleen een eyeopener maar ook een ‘hart- en vezelopener’
Het opende elke (vet😜) vezel/cel in mijn wezen.
Dit is overigens geen afval- praatje. (Disclaimer😉: raadpleeg een specialist).
Al kan ik je eerlijk vertellen dat ik heeeel veel afval bij de prullenbak gezet heb.(30 kilo door het loslaten van wat niet van mij is.)
Uitgekotst, niet meer slik, niet meer aanneem, niet meer lust, mijn neus voor ophaal, de ander zelf laat ‘eten’, omdat het gewoon niet van mij is.
En deze selectie maken, elke dag, elk uur van de dag, helpt mij om niet meer vast te houden wat niet van mij is. Daarmee sta ik op mijn plek, heb ik mijn plek, vind ik mijn plek telkens opnieuw. En de ander vanzelf ook. Op een respectvolle manier kan dat. Voor mezelf en de ander.
En als ik dat als normaal meisje kan, kan jij dat ook.

Kan je nagaan hoeveel afval ik ooit ’ ge-containd ‘ heb. Wat heb ik veel vastgehouden. Wat werd er veel op mijn bord gelegd, of je kan het omdraaien: wat nam ik veel aan, of wat schepte ik er veel op
en wat vrat ik dat graag op. Ik wilde me ook maar al te graag nodig/ gezien voelen (lees: belangrijk/ voornaam/ verantwoordelijk/ geliefd). Nu vind ik het prima om evengoed uitgekotst te worden. Ook al iets wat ik ben gaan verdragen. Ik ben oké met andermans braakbal te zijn.
Dat gewoon kunnen(ver) dragen 😅
Ik ben dan alleen maar botjes ☠️ (Hahaha)
Françoise ​

afbeelding credits gaan naar Dennis Glorie

​https://www.dennisglorie.nl/painting/can039-t-you-see-mommy-is-busy-

Niet iedereen is of wordt moeder.
Wel iedereen komt uit een moeder.
De allereerste verbinding die jij in dit leven hebt, is die met je moeder. Het begint al in haar buik. Het is dan eigenlijk ook haar taak om zich met jou te verbinden. Aanvankelijk begint dat in een symbiose, een samensmelting. Het is de bedoeling dat je je als klein baby’tje in jouw behoefte gezien en gehoord voelt. Dus dat je liefde, veiligheid, warmte, knuffels, troost ontvangt en dat je je daardoor welkom, gezien, gehoord en belangrijk voelt.

​Daarnaast is het ook belangrijk dat jou ook ruimte geven wordt om te ontdekken voor jouw eigen ontwikkeling; voor je eigen autonomie.
Het is dus belangrijk dat je enerzijds verbindt en anderzijds ruimte krijgt voor de ontdekking naar jou ‘zelf.’
Het is belangrijk deze balans te vinden voor het beloop in je verdere leven en in je relaties. Deze eerste ervaring hoe je je hecht aan je moeder (en vader) en welke reactie je daarop hebt is erg bepalend voor hoe veilig de hechtingsstijl is die er ontwikkeld wordt.
Werd je bijvoorbeeld volledig aan je lot overgelaten -een heel onveilige situatie dus-  dan is je reactie; ‘Ik kan me beter niet hechten want dat is niet veilig.’
De moederverbinding gaat over de vrouwelijke energie; het vermogen om jezelf te verbinden met jezelf en anderen; zorgzaamheid, zachtheid, kwetsbaarheid, compassie, warmte, echt kunnen zijn en overgave. 
Als je hier in het dagelijkse leven tegenaan loopt, een gezonde manier van verbinden met anderen waarbij je ook nog in verbinding met jezelf blijft, (dus niet uit jezelf gaat dus de verbinding met de ander belangrijker maakt dan die van jezelf) dan is dit interessant voor jou om te onderzoeken. Daar ligt de moederwond.
Je kan ook last hebben van de vaderwond, de mannelijke energie, over het doen, presteren, focus en daadkracht.
Vanuit de moeder kan er totale afwijzing zijn, of inconsistentie; dat ze er de ene keer wel was en de andere keer niet (onvoorspelbaar).
Een moederwond kan zich op diverse manieren uiten; lage eigenwaarde, het gevoel dat je onvoldoende steun hebt of gesteund wordt, dus je zoekt snel bevestiging en waardering bij een ander en dan nog voelt het mogelijk leeg, moeite hebben met het accepteren van je eigen behoeftes, moeite om met eigen behoefte contact te maken, je emotioneel ondervoed voelen moeite hebben met liefde ontvangen, eenzaamheid, het gevoel hebben niet bij gevoel te kunnen komen, niet weten hoe je met je eigen gevoelens kunt omgaan, aanhoudend gevoel van tekort (geld, aandacht), worstelingen, depressie, verslavingen (liefde/relatie/werk/nicotine/alcohol/ porno/koop/suiker) , machteloosheid perfectionisme, zelfkritiek, moeite hebben met weten wie jij zelf bent.
 
Het gevoel van leegte onvervuld zijn, emotioneel ondervoed voelen wordt vaak niet op deze manier herkend en opgelost met inadequate coping mechanismen: Je gaat je dan vullen met anderen dingen; eten is een welbekende, maar ja kan je ook vullen met drugs, prikkels (binge watchen, gamen), vullen met zaad/ seks/ porno, of je vult je agenda met  ‘leuke’ afspraakjes, of propvol met werk, sport, etc. het gaat niet altijd om hoe dysfunctioneel het is maar of je herkent wat jouw patroon of mechanisme is. Totdat je het ziet , werk lijkt functioneel, totdat je burned out bent.
 
NB. Belangrijk; Het gaat hier niet over schuld. Er zit wel veel pijn en verdriet voor jou als kind op het moment dat jij je aan je moeder gaat hechten want jouw moeder is zelf getraumatiseerd te noemen; jouw moeder is zelf door haar eigen moeder niet voorzien in haar behoefte van liefde, warmte, veiligheid. En heeft zelf dus een tekort ervaren. Zij heeft zelf dus iets niet verwerkt en jij bent je dus gaan hechten aan een getraumatiseerde ouder.
Je noemt dat dan een symbiose trauma; je hecht je dan aan iemand die het zelf eigenlijk niet kan geven. Ze kan en gaat jou niet geven wat je nodig hebt. Ze kan jou niet voorzien.
 
Als er sprake is van echt fysieke verwaarlozing, mishandeling, dan is dat heel duidelijk.
Bij emotionele verwaarlozing is dat een stuk lastiger te herkennen en ook veel moeilijker toe te geven vanuit loyaliteit; het voelt als verraden van je ouders dat er geen ruimte was voor jouw gevoelens en jouw behoeftes. Dat kan door diverse zaken komen; misschien omdat je moeder zo met zichzelf bezig was, haar eigen emoties, pijn, uiterlijk, lichaam, kwalen (depressie, angst, ziekte), of mogelijk een persoonlijkheidsstoornis had (narcistisch, borderline) of in ieder geval niet bij haar eigen gevoelens kon en jou niet kon geven wat je nodig had; en dus niet in staat was om die diepe veilige verbinding aan te gaan.
Het voelt echt als een doodsangst als een kind onbewust merkt dat een moeder er wel is, maar niet echt beschikbaar is. Dan worden er allerlei overlevingsmechanismen geactiveerd vanuit onveilige hechting om zo via een omweg toch nog die veiligheid en die waardering te krijgen. Een kind gaat dan ‘uitreiken.’
Dat kan zich dus uiten in het please-en van moeder, op gaan in de wensen of behoeften van haar, aanpassen, de verantwoordelijkheid/ zorgen op je nemen, jezelf uit de verbinding terugtrekken. En hiermee komen je eigen behoeften in de koelkast te staan. Die herken je op dn duur niet eens meer omdat je daarmee uit contact gaat.
Er kan sprake zijn van parentificatie; letterlijk rolverwisseling, dan ben je niet langer het kind maar de ouder. De rollen zijn omgedraaid. Er is weinig ruimte voor jou om echt een zorgeloos en speels kind te kunnen zijn. Je kan zelf in een soort van illusie leven dat je ‘gewoon een goede jeugd gehad hebt, wat je zegt uit loyaliteit aan je ouders en omgeving. Want er was fysiek voldoende eten, nieuwe schoenen en een warm bed. Maar dat je toch voelt dat je somber bent, dat je in relaties aanloopt tegen please gedrag (als hij/ zij maar gelukkig is), je je eigen identiteit opgeeft en een blijvend gevoel van leegte en eenzaamheid ervaart en dan kunnen denken; ‘het ligt niet in mijn jeugd, want Ik heb een goede jeugd gehad.‘
Nogmaals; het gaat hier niet over schuld maar daar zit dus vaak een hele laag onbewuste processen onder waarbij je met je emoties en je gevoelens dus niet bij je ouders terecht kon en je je bent gaan aanpassen.
Parentificatie; het kind wordt de volwassenen; ouders leunen te veel op hun kind, zijn niet stabiel genoeg om zelf op een volwassenmanier verantwoordelijkheid te dragen. Het kind wordt ook wel gezien als een soort vriendin/partner, waardoor er teveel emotionele ballast terechtkomt. En dus gaat het kind de verantwoordelijkheid al dragen; wordt mentaal psychologisch vroeg volwassen.
Kinderen vinden het later heel erg lastig om in contact te komen met eigen behoeftes, omdat ze zo gewend zijn dat het daar helemaal niet over ging en dat dat dus ook niet relevant was. Ze hebben dat afgesplitst. Dat is als het ware onvoldoende uitgerijpt. Altijd maar uitreiken voor de zorgen voor anderen, zorgt voor een tekort naar zichzelf. Dat is onvoldoende ontwikkeld. Dat ‘ei’ is als het ware nog niet helemaal uitgebroed. Vaak mag dat dan op latere leeftijd in een traject nog gebeuren (wie ben ik? Wat wil ik? Wat is mijn behoefte?).
Je kan wel heel scherp zien wat een ander nodig heeft, maar niet weten van wat je wilt als braaf kind. Ook wel het’ brave meisjes syndroom of brave jongens syndroom’ genoemd.
Als ik me rustig gedraag, als ik maar braaf ben, als ik maar geode punten haal, als ik me maar stil in een hoekje terugtrek, dan maak ik mezelf onzichtbaar, dan is het in ieder geval goed, dan hebben ze geen last van mij, dan loop ik niet in de weg.
In je latere leven is het een uitdaging om echt te gaan leren voelen, je te laten zien en grenzen te stellen.  In plaats van te blijven hangen in faalangst en leegte en jezelf te verstoppen.
Als je dus echt een heel afwezige moeder hebt die dus helemaal niets van die liefde, of verbinding, emotionele steun geeft, zelf komt uit een gezin waar niet wordt gepraat, of waarin emoties niet worden benoemd, dan krijg je dus onbewust de boodschap mee dat je het zelf moet doen.
Dan heb je ook nog de inconsistente moeder; de moeder die de ene keer wel de verbinding aangaat, en de andere keer niet om allerlei (onbewuste) redenen, dan ben je als kind gewend om super gevoelig af te stemmen hoe de vlag erbij hangt, hoe haar stemming is, ben ik nu veilig, kan het nu , moet ik me aanpassen, wat wordt er van me verwacht, dan uit zich dan ook in je latere leven dat jij dus onbewust de hele tijd iemand anders (behoefte) aan het peilen bent vanuit die overleving. Je wordt dus heel sensitief, stemt heel gevoelig af ( denk aan alle hoog gevoelige mensen; HSP
Daardoor ontstaat jouw hechtingsstijl, je patronen. Gebeuren er dingen in je latere relaties; ga dus gerust terug naar de eerste verbinding die je hebt in het leven met je moeder; ga daar maar echt naar kijken.
Is deze niet veiligheid genoeg of niet voldoende of niet consistent? of je gaat verder zoeken en dan kom je bij je vader terecht; de vaderwond. Soms is er sprake van een dubbele verwonding.
Het is ook logisch dat als jij door je ouders niet of niet voldoende gespiegeld wordt, dat het lastig is om om te gaan met het reguleren van emoties, omdat je dat nu eenmaal moet leren. Als je dat niet aanleert, kom je in overlevingsmechanismen, wat je automatisch  meeneemt in je latere leven.
Als je dan bijvoorbeeld een partnerrelatie hebt die op die wond drukt, omdat die bijvoorbeeld jou hetzelfde gevoel geeft als dat je moeder deed, omdat h/zij op eenzelfde manier reageert of ook die afwijzing in jou triggert, dan wordt weer jouw hechtingspatroon geactiveerd en wordt de verlatingsangst getriggerd.
Daar loop je niet de hele dag bewust mee rond.
Een uitingsvorm is dat je je zelf bijvoorbeeld kan betrappen op; je best doen, hard werken, aan de verwachtingen voldoen, opgaan In de wensen en behoefte van de ander.  Heel kenmerkend voor de voor de pleaser, de redder; jezelf klein maken, de ander op een voetstuk zetten, verantwoordelijkheid overnemen.
“Als ik maar hard genoeg werk dan ….
Als ik maar zo dan…
Als ik maar dit heb gedaan dan….”
Hopen dat het ooit nog wel gaat komen, manipuleren, masker opzetten, controle gedrag. Allemaal vormen van overlevingsmechanismen.
Als je dus van je moeder niet hebt gekregen wat je nodig had, dan tast dat jouw eigenwaarde en jouw zelfliefde aan, want je geeft jezelf als kind daar onbewust de schuld van. Het ligt niet aan jou en desondanks voel je dat het wel aan jou ligt en ben je in  je volwassen leven constant bezig met jezelf te verbeteren, met zoeken naar wanneer die rust en die goedkeuring dan wel komt, met hopen dat je dan wel gezien wordt, en je blijft achter met die innerlijke leegte, je voelt je heel snel schuldig, voelt jezelf minderwaardig. Naar anderen ben je wel liefdevol en zacht, maar voor jezelf ben je heel hard en wil je perfect zijn. Je zoekt die rush, die waardering in de buitenwereld, omdat je het in jezelf niet kan vinden.
 
Hoe de relatie met jouw moeder ook is geweest, hoe dit ook heeft gevoeld; het is niet jouw schuld! Ook jouw moeder heeft haar best gedaan en kon meestal niet meer doorgeven dan dat ze heeft gedaan en dit had niets met jou te maken.
Dit zijn haar eigen onvervulde behoeftes. Daardoor kon ze jou niks meer geven en hoe hard je ook je best gaat doen, hoe zeer je jezelf ook weg gaat cijferen om die ander maar te please-en; in je hoofd weet je; je kunt iemand niet redden of veranderen.
Dat kon je bij je moeder niet en dat kun je nu ook niet met je relaties; je man/vriend(in), kinderen. Je kan mensen niet redden, niet fixen.
En als je ziet dat je daarin wel verstrikt geraakt bent:
wees daarin ook liefdevol naar jezelf; dus niet van; zie je wel, ik ben weer die domme gans die iedereen maar achterna loopt. Nee!
Ooit als kind was dit je redding. Alleen in het hier & nu dient dat jou niet meer. Nu mag je dat aan gaan kijken, mag je dat los gaan laten
Het zijn trauma 's die van generatie op generatie worden doorgegeven.
Dit komt dus voort uit het onvermogen van jouw moeder, omdat ze het zelf niet heeft meegekregen, zelf niet in zag en niet in de veilige verbinding met jou kon gaan waardoor die basisveiligheid in jou nooit verankerd is, kan je het in jezelf niet vinden en zoek je het in de buitenwereld.
Als jij een moeder had die emotioneel echt behoeftig was, wat voor jou als verstikkend voelde dan ben je jezelf gaan terugtrekken. Dan ben je jezelf daarvoor af gaan sluiten. Of als er dus helemaal geen emotionele beschikbaarheid was, dan had het geen zin om daar nog aan te gaan trekken. Je bent je zelf ook gaan afsluiten en dat uit zich dan in de vermijdende hechtingstijl. Dus in relaties heb je moeite met binden. Het voelt alsof er heel veel claimen op jou worden gelegd en bescherm je jezelf (je autonomie) tegen verstikking door je af te sluiten.
Die dans gaat vaak samen met de verlatingsangstige, die dus een angstige hechtingsstijl heeft.
Omdat die de ene keer dus wel een broodkruimel kreeg en de andere keer weer niet en dus niet weet wat die kan verwachten, omdat daar geen duidelijkheid in was. En daar dus heel hard aan is gaan trekken, diens best voor gaan doen is in de hoop zo toch wat te krijgen.
De verlatingsangstige die heeft weer heel erg veel behoefte aan het samen zijn, aan verbinding. Die stelt eigenlijk de verbinding met de ander boven de verbinding met zichzelf. Die verliest zichzelf in contact met de ander. En als jij in het patroon van de verlatingsangst zit, is de uitnodiging om te gaan voelen, echt te gaan voelen. Dus niet hiervoor weg te rennen, niet jezelf te verliezen in de verbinding met anderen, die belangrijker te maken, dat dit niet jouw schuld was, dat je hier niks aan kon doen, maar dat jij dit als volwassene nu wel aan jezelf mag gaan geven. Dat je voor dat innerlijke kindje in jezelf leert zorgen.
Leren om je behoefte te kennen, ernaar luisteren, ervoor opkomen, ervoor zorgen dat er gehoor aan gegeven wordt. En dat allemaal in gezonde balans met anderen, zonder (emotionele, of andere vormen van ) afhankelijkheid.

De moederwond gaat over de impact van een gebrek aan gezonde hechting met de moeder (of moederfiguren) en de gevolgen daarvan op je leven en je relaties zoals hechte vriendschappen en je liefdesrelaties. Hoe diep jij je kunt verbinden met andere mensen hangt af van hoe diep jij je verbonden voelt met je moeder. Afhankelijk van het type moeder, heb je bepaalde hechtingspatronen ontwikkeld. Heb je een beschikbare moeder? Dan is er een grote kans op veilige hechting. 
 
Het hebben gehad van een verwonde moeder bijv inconsistente of een behoeftige moeder heeft een ander effect op onze manier van hechten: angstig of vermijdend of gedesoriënteerd.
​
 
Om te beginnen: wat is een beschikbare moeder? 
De beschikbare moeder is een moeder die emotioneel en fysiek aanwezig is in het leven van haar kind. Ze biedt liefde, veiligheid en steun. 
Ze reageert sensitief op de signalen en emoties van haar kind. Hierdoor voelt het kind zich gezien, gewaardeerd en veilig, wat de basis legt voor een gezonde hechting en een positief zelfbeeld.
Ze is responsief in de behoeften van het kind zonder daarbij zelfzorg uit het oog te verliezen. Ze houdt een goede balans. Ze begrijpt dat een kind nabijheid, liefde en voorspelbaarheid nodig heeft, en bewaakt hierin ook haar eigen grenzen.
Een beschikbare moeder helpt haar kind om emoties te begrijpen en te reguleren, stimuleert zelfstandigheid en geeft ruimte voor groei, terwijl ze tegelijkertijd een stabiele en betrouwbare aanwezigheid blijft.
Een gezonde moeder-kindrelatie houdt in dat de moeder responsief is naar haar kind en dat ze daarnaast ook een stabiele, zelfbewuste volwassene blijft. Dit geeft het kind niet alleen veiligheid, maar ook een goed voorbeeld van hoe je op een gezonde manier met emoties en behoeften omgaat.
 
Naast de beschikbare moeder zijn er 4  typen verwonde moeders te onderscheiden.
 
 
1. De inconsistente moeder 
Dit is een moeder die onvoorspelbaar is in haar gedrag en emotionele beschikbaarheid. Soms is ze liefdevol en zorgzaam, maar op andere momenten kan ze afstandelijk, afwijzend of zelfs vijandig zijn. Dit zorgt ervoor dat het kind zich onzeker voelt over de relatie met de moeder en niet goed weet wat het kan verwachten. Dit kan later leiden tot hechtingsproblemen en moeite met vertrouwen in relaties.

2. De behoeftige moeder 
Dit type moeder stelt haar eigen emotionele behoeften boven die van haar kind. Ze kan zich afhankelijk opstellen en van haar kind verwachten dat het haar emotioneel ondersteunt, in plaats van andersom. Dit kan ertoe leiden dat het kind zich verantwoordelijk voelt voor het welzijn van de moeder en moeite heeft met het ontwikkelen van een eigen identiteit en gezonde grenzen.
.
 
3. De afwezige moeder 
Dit is een moeder die fysiek of emotioneel niet aanwezig is in het leven van haar kind. Dit kan komen door werk, ziekte, verslaving, of emotionele onbereikbaarheid. Het kind ervaart hierdoor een diep gevoel van verlatenheid en kan moeite hebben met hechting en zelfwaarde.

4. De controlerende moeder 
Dit type moeder is extreem dominant en probeert het leven van haar kind volledig te sturen. Ze kan manipulatief zijn en weinig ruimte laten voor de autonomie van het kind. Dit kan leiden tot onzekerheid en een gebrek aan zelfvertrouwen bij het kind, omdat het nooit het gevoel heeft zelf de regie over het eigen leven te hebben.
 
Alle typen moeders kunnen onbewust emotionele schade toebrengen aan kinderen, wat effect heeft op hun zelfbeeld en latere relaties. Ze kunnen van daaruit hechtingspatronen ontwikkelen die hen belemmeren in het aangaan van belangrijke (liefdes)relaties. 
(Liefdes)partners spiegelen later een onverwerkte moederwond. Daar heb je dan nog werk te verrichten. 

Er zijn vier belangrijke hechtingsstijlen, waarvan er drie problematisch kunnen zijn in (liefdes)relaties:
 
1. Angstig (ook wel ambivalent of gepreoccupeerd)
Ontstaat vaak door een inconsistente moeder: soms liefdevol, soms afstandelijk.
Mensen met deze hechtingsstijl zoeken veel bevestiging in relaties, kunnen jaloers of controlerend zijn en zijn bang om verlaten te worden.
Ze kunnen emotioneel intens zijn en de ander soms verstikken door hun behoefte aan nabijheid.
 
2. Vermijdend (ook wel afwijzend-vermijdend)
Ontstaat vaak door een afwezige of emotioneel afstandelijke moeder.
Mensen met deze stijl vinden het moeilijk om zich emotioneel open te stellen, vermijden diepe verbindingen en kunnen relaties oppervlakkig houden.
Ze willen onafhankelijk blijven en voelen zich snel verstikt als een partner te dichtbij komt.
 
3. Gedesorganiseerd (ook wel angstig-vermijdend)
Ontstaat vaak door trauma of een moeder die zowel liefdevol als angstaanjagend kan zijn.
Dit hechtingspatroon combineert de angst om verlaten te worden (zoals bij angstige hechting) met de neiging om afstand te nemen (zoals bij vermijdende hechting).
Dit kan leiden tot intense, wisselvallige relaties: aantrekken en afstoten, wantrouwen en moeite met intimiteit.
 
 De laatste hechtingsstijl is de 
4. Veilige hechting (de gezonde hechtingsstijl)
Dit is de gezonde hechtingsstijl die ontstaat bij een beschikbare moeder.
Mensen met een veilige hechting kunnen openlijk liefde en steun geven en ontvangen, hebben vertrouwen in hun partner en voelen zich comfortabel met zowel nabijheid als autonomie.
 
De eerste drie hechtingsstijlen kunnen je belemmeren in relaties, maar het goede nieuws is dat hechtingspatronen niet vastliggen. 
Door bewust te voelen, onderzoeken en helder te gaan zien wat er gebeurt in jezelf en in interactie met de ander kan je
 
Met bewustwording, therapie en gezonde relaties kun je  een veiligere hechtingsstijl ontwikkelen  in je leven. 

HOE dan? Dat gaat vooral over inloggen, bij jezelf voelen en naar je eigen behoeftes luisteren,  bewust worden, herkennen.
ook gaat het erom dat je ziet wat je eigen (ziekmakende, in stand houdende) gedrag is of was, waarin je dus altijd naar de ander uitgereikt hebt, aanpast, de pleaser bent en dat je dat niet alleen herkent maar dus ook minder of anders doet, dus minder of niet uitreiken. je gaat dan dus ander gedrag laten zien, en dat betekent soms dus echt dat je moet 'uithouden,' want hoe moeilijk is het om dan te verdragen dat je iets anders laat zien dan wat jij - en je omgeving-  al jaren gewend bent...?
 Dus: belangrijk om patronen te herkennen in je; behoeften, in je denken, in je gedrag

Als je meer bij jezelf kan inloggen en dus aan je eigen behoefte kan hechten, kan verbinden aan je eigen waarden,  dan heb je de neiging om deze minder snel te verlaten. Als je hierbij kan blijven, kan je ook beter uitreiken naar de ander en zo vanuit deze zelf waarde in verbinding gaan,. Dat maakt de relatie stabieler, blijer, bevredigender en meer gezond.