Vandaag zag ik deze oude foto’s opnieuw. Ik voelde een steek, een schaduw van schaamte. Niet om het lichaam van toen, maar om wat dat lichaam droeg (dit is geen verhaal over afvallen). Ook een scheut van verdriet. Hoeveel ik bij me hield wat nooit van mij is geweest. Hoeveel ballast ik zag als mijn taak. Hoeveel pijn, verwachtingen, tekorten en verplichtingen ik opvrat, inslikte.
Ik zie nu hoe ik mezelf jarenlang heb overvoerd. Niet met eten maar met lasten die nooit van mij waren. Ik droeg ze uit loyaliteit, uit overleving, uit het oude reflex van het brave kind dat alles oplost.
En toch. Wat ben ik trots op haar die daar staat. Zij hield zich staande in een leven dat veel vroeg. Zij wist nog niet hoe ze zich mocht losmaken. Zij wist niet dat er ruimte bestond die van háár was. Zij was sterk. Veel sterker dan ik toen kon erkennen.
De foto’s van nu laten zien wat loslaten kan doen. Niet door strijd. Geen regime, geen geobsedeerd tellen of straffen. Het is het gevolg van thuiskomen in mijn eigen plek.
Meer mijn eigen plek betekent minder lijf nodig hebben.
Meer energetische ruimte betekent minder fysieke spanning.
Meer waarheid betekent minder gewicht dat nooit van mij was.
Ik heb lagen afgelegd. Wikkels die anderen om me heen hadden gebonden. De wikkels van systemen, families, verwachtingen. De wikkels van moeten. De wikkels van het brave kind, de perfecte vrouw, de betrouwbare werker.
En ja, het is ingewikkeld om te zien wat van jou is en wat je hebt overgenomen. Als je jarenlang herhaalt wat eigenlijk niet klopt, voelt het vertrouwd. Maar vertrouwd is niet hetzelfde als waar.
Ik begeleid cliënten die precies dit tegenkomen. Het moment waarop ze voelen dat ze hun eigen verlangens hebben afgewezen. Omdat ze ooit geleerd hebben dat loyaliteit belangrijker was dan vrijheid. Dat gehoorzaamheid belangrijker was dan ademruimte.
Vrijheid vraagt moed.
Moed om te zeggen: dit stuk is niet van mij.
Moed om wikkels af te doen en te bedanken voor wat ze ooit deden: bij elkaar houden wat dreigde te vallen.
Moed om te kiezen voor wat klopt, ook als het ongepast lijkt.
Dat heb ik gedaan. En ik doe het nog steeds.
Ik draag wat van mij is.
Ik laat liggen wat van een ander is.
Ik trek aan wat klopt.
Ik laat gaan wat mij niet langer dient.
Het was soms zwaar. Ik was zwaar.
Ik nam veel op me omdat ik dacht dat het moest.
Alles wat ik nam vanuit tekort vrat me op. Er zat een schreeuw achter. Eenzaamheid. Onzekerheid. Het idee niet genoeg te zijn.
Nu klopt het.
Het hart klopt.
De richting klopt.
Ik heb mezelf toestemming gegeven om keuzes te maken die goed zijn voor mij. Gezond. Stevig. Vrij. Keuzes die niet gaan over aanpassen maar over thuiskomen.
En dat zie je terug.
In mijn lijf.
In mijn blik.
In mijn energie.
In mijn kinderen.
In mijn leven.
Ik herken de vrouw op de oude foto’s nog steeds. Ik veroordeel haar niet. Ik zie haar als mijn moederlijn, mijn geschiedenis, mijn krachtbron. Sommige eigenschappen heb ik liefdevol meegenomen. Andere heb ik afgeschud omdat ze niet langer passen. Tekort heb ik vervangen door overvloed. Onrust door dankbaarheid.
Dit is geen verhaal over afvallen.
Dit is een verhaal over ontmantelen.
Over onthullen.
Over wikkels afleggen.
Over jezelf bevrijden.
Over durven zien.
De vraag is niet: wil jij dit ook?
De vraag is: durf jij jezelf tevoorschijn te laten komen?
Durf jij te kijken naar wat niet meer van jou is?
Durf jij het gewicht terug te geven dat je jarenlang hebt gedragen?
Durf jij te ademen in de ruimte die daaronder vrijkomt?
Je kunt het.
Iedereen kan het wanneer het moment rijp is.
Dit ben ik.
In al mijn vormen.
In al mijn lagen.
In alle gedaantes waarin ik heb geleefd.
En ik wijs geen enkele versie van mezelf meer af.
Ik heet Françoise en geloof in het delen van wat ik meemaak in de reis genaamd ‘het leven’ en schrijf openhartig over de inzichten die me dit geeft: dat het je mag inspireren.
#persoonlijkegroei #loslaten #familieopstellingen #dragenenzijn #zelfreflectie #transformation #transgenerationeeltrauma #innerlijkwerk #zielswerk #bewustwording #authentiekleven #opjeplek #heling #vrouwelijkheid #krachtvanbinnen #francoisevangerwen
Ik zie nu hoe ik mezelf jarenlang heb overvoerd. Niet met eten maar met lasten die nooit van mij waren. Ik droeg ze uit loyaliteit, uit overleving, uit het oude reflex van het brave kind dat alles oplost.
En toch. Wat ben ik trots op haar die daar staat. Zij hield zich staande in een leven dat veel vroeg. Zij wist nog niet hoe ze zich mocht losmaken. Zij wist niet dat er ruimte bestond die van háár was. Zij was sterk. Veel sterker dan ik toen kon erkennen.
De foto’s van nu laten zien wat loslaten kan doen. Niet door strijd. Geen regime, geen geobsedeerd tellen of straffen. Het is het gevolg van thuiskomen in mijn eigen plek.
Meer mijn eigen plek betekent minder lijf nodig hebben.
Meer energetische ruimte betekent minder fysieke spanning.
Meer waarheid betekent minder gewicht dat nooit van mij was.
Ik heb lagen afgelegd. Wikkels die anderen om me heen hadden gebonden. De wikkels van systemen, families, verwachtingen. De wikkels van moeten. De wikkels van het brave kind, de perfecte vrouw, de betrouwbare werker.
En ja, het is ingewikkeld om te zien wat van jou is en wat je hebt overgenomen. Als je jarenlang herhaalt wat eigenlijk niet klopt, voelt het vertrouwd. Maar vertrouwd is niet hetzelfde als waar.
Ik begeleid cliënten die precies dit tegenkomen. Het moment waarop ze voelen dat ze hun eigen verlangens hebben afgewezen. Omdat ze ooit geleerd hebben dat loyaliteit belangrijker was dan vrijheid. Dat gehoorzaamheid belangrijker was dan ademruimte.
Vrijheid vraagt moed.
Moed om te zeggen: dit stuk is niet van mij.
Moed om wikkels af te doen en te bedanken voor wat ze ooit deden: bij elkaar houden wat dreigde te vallen.
Moed om te kiezen voor wat klopt, ook als het ongepast lijkt.
Dat heb ik gedaan. En ik doe het nog steeds.
Ik draag wat van mij is.
Ik laat liggen wat van een ander is.
Ik trek aan wat klopt.
Ik laat gaan wat mij niet langer dient.
Het was soms zwaar. Ik was zwaar.
Ik nam veel op me omdat ik dacht dat het moest.
Alles wat ik nam vanuit tekort vrat me op. Er zat een schreeuw achter. Eenzaamheid. Onzekerheid. Het idee niet genoeg te zijn.
Nu klopt het.
Het hart klopt.
De richting klopt.
Ik heb mezelf toestemming gegeven om keuzes te maken die goed zijn voor mij. Gezond. Stevig. Vrij. Keuzes die niet gaan over aanpassen maar over thuiskomen.
En dat zie je terug.
In mijn lijf.
In mijn blik.
In mijn energie.
In mijn kinderen.
In mijn leven.
Ik herken de vrouw op de oude foto’s nog steeds. Ik veroordeel haar niet. Ik zie haar als mijn moederlijn, mijn geschiedenis, mijn krachtbron. Sommige eigenschappen heb ik liefdevol meegenomen. Andere heb ik afgeschud omdat ze niet langer passen. Tekort heb ik vervangen door overvloed. Onrust door dankbaarheid.
Dit is geen verhaal over afvallen.
Dit is een verhaal over ontmantelen.
Over onthullen.
Over wikkels afleggen.
Over jezelf bevrijden.
Over durven zien.
De vraag is niet: wil jij dit ook?
De vraag is: durf jij jezelf tevoorschijn te laten komen?
Durf jij te kijken naar wat niet meer van jou is?
Durf jij het gewicht terug te geven dat je jarenlang hebt gedragen?
Durf jij te ademen in de ruimte die daaronder vrijkomt?
Je kunt het.
Iedereen kan het wanneer het moment rijp is.
Dit ben ik.
In al mijn vormen.
In al mijn lagen.
In alle gedaantes waarin ik heb geleefd.
En ik wijs geen enkele versie van mezelf meer af.
Ik heet Françoise en geloof in het delen van wat ik meemaak in de reis genaamd ‘het leven’ en schrijf openhartig over de inzichten die me dit geeft: dat het je mag inspireren.
#persoonlijkegroei #loslaten #familieopstellingen #dragenenzijn #zelfreflectie #transformation #transgenerationeeltrauma #innerlijkwerk #zielswerk #bewustwording #authentiekleven #opjeplek #heling #vrouwelijkheid #krachtvanbinnen #francoisevangerwen
RSS-feed
