Bedding

Als je opgroeit in een huis waar je ouders elkaar niet echt vinden, dan voel je dat. Niet alleen aan wat er gebeurt, maar vooral aan wat er níet gebeurt.
In die ruimte tussen hen leer je onbewust iets over jezelf. Over je plek. Over jouw waarde.
En vaak is dat niet de waarheid, maar een afdruk.

Later, als volwassene, merk je dat je opnieuw moet gaan zoeken. Naar wat er wél klopt aan jou. Naar dat zachte stuk dat misschien nooit echt gezien is.
Je gaat jezelf vragen stellen
Wat is er goed aan mij
Wat heeft mijn opvoeding gedaan met hoe ik mij hecht
Hoe blijf ik binnen mijn relatie trouw aan mijn eigenwaarde en aan mijn eigen ritme

Dat zijn de gesprekken die ik in mijn praktijk elke dag voer.
En als je die vragen overslaat, ontstaat er iets schurends. Somberte. Onrust. Aanpassen. Weggaan bij jezelf terwijl je blijft staan.
De bekende spagaat.

Daarom is het zo belangrijk dat je als partner, en als ouder, eerst thuiskomt in jezelf. In hoe jij liefhebt. In hoe jij jouw plek inneemt.
Want de verbinding met je partner is de bedding waar je kinderen in landen. Daar leren ze hun eigenwaarde. Daar voelen ze hoe hechting werkt.
De fontein stroomt echt van boven naar beneden.

En uiteindelijk gaat het minder over de ander en meer over jou.
Welke innerlijke houding neem jij mee je relatie in
Waar sta je, van binnen
Sta je in afwijzing
Sta je in acceptatie
Of durf je te staan in omarming

Als je dat onderzoekt, opent er vanzelf iets.
Meer zelfkennis geeft meer coördinaten.
Meer coördinaten geven een zuivere koers.
En een zuivere koers brengt rust, zin, stevigheid. De klachten zakken vaak mee naar beneden als het fundament weer klopt.

Eigenwaarde ín verbinding.
Dat is waar het begint te stromen.
Dat is waar kinderen veilig landen

---