Het spijt mij dat ik jou gekwetst heb

Ik kreeg een lelijk bericht van iemand. Met twee armen wijd open ontving ik dat.
Er werd uitgehaald naar mij en gezegd -ik citeer-: “je kinderen zullen wel trots op je zijn”
Het cynisme droop er van af.
Eerlijk?
Het raakt me niet.
Ik heb niets met presteren voor mijn kinderen of iets neer willen zetten, zodat ik bij hen of anderen trots genereer. Dat is het laatste waar ik mee bezig ben. Mezelf voordoen of gedragen om een dergelijke status. Of om op een voetstuk te staan voor anderen.
Presteren heb ik genoeg gedaan zonder enkel effect op mijn bestaansrecht of dat dat me iets heeft opgeleverd in zijn wie ik ben of in verdieping van relaties of intensere verbindingen.
Sinds ik dat ben gaan zien en voelen ben ik ook daarmee gestopt.
De geschreven zin gleed dus compleet langs mij af Daar raak je mij niet mee.
Totaal niet.

Au…
Wat wel binnenkwam is de pijnboodschap.
De pijn, teleurstelling, verdriet van deze persoon.
En dat ik hierin ook een verantwoordelijkheid heb.
Ik heb er een aandeel in.
Dàt raakt me wel.
Dat komt wel binnen .
Ja dat
En dat… dàt spijt me oprecht.

Fijn wel als mensen dat gewoon zouden kunnen zeggen: “Ik heb pijn, verdriet of ben teleurgesteld’
Dat ze daar gewoon eigenaar van kunnen zijn, van hun eigen emoties. En er dan zelf verantwoordelijkheid voor kunnen nemen.

In plaats van mijn kinderen daarbij te halen.
Ik snap het wel hoor want ik kan me inleven.
kwetsbaarheid zit bij (liefde voor) kinderen Men vult in dat zij mijn Achilleshiel zijn.

Ik ben zelf mijn Achilleshiel.
Ik en mijn geweten.
Dus praat gewoon met me
Direct
Dan kunnen we elkaar zuiver verstaan
En ja
Ook ik wéét
Ook Ik heb ‘ge-weten’
Ook ik reflecteer
Maak fouten heb spijt, schuld, schaamte
Ik buig
Diep
En zeg
Sorry
Het spijt mij enorm dat ik jou gekwetst heb, lief mens.🤍